Norweska przygoda: tam gdzie diabeł mówi dobranoc

Tam gdzie diabeł mówi dobranoc, to mało powiedziane. Mieliśmy pojechać na starą farmę, do której można dostać się tunelem 2,5 km, ruch jednostronny. Są wyznaczone godziny, pełne z góry, połówki z dołu… a może odwrotnie. Jednak ostatni wjazd i zjazd już dawno minął, więc lepiej nie ryzykować tylko poszukać noclegu, a tutaj wrócić rano, na kawkę na szczycie.
Pojechaliśmy dalej, droga szutrowa, pobocze znikome, z dużymi głazami po obydwóch stronach drogi. A wszystko mchem oblepione, że wrażenie masz, iż do krainy elfów zmierzasz. Drzewa pół karłowate, jakieś takie cienkie, liche, nie do końca rozwinięte. Co prawda wiosna, ale w Polsce już dawno osiągnęły słuszną wielkość. Ostatnie zabudowania już minęliśmy. Ostatni mieszkańcy, a może jedyni, z zaciekawieniem, w pozycji leżącej spoglądali na nas swoimi wielkimi cielęcymi oczami, od czasu do czasu machając krowim ogonem. Słychać było szum wody, choć niczego nie widziałam. Po drodze dwa campery wciśnięte w jakieś ni to mostki, ni szersze pobocze. Raczej to drugie, bo droga wąska wiec trzeba się jakoś wymijać, pytanie tylko z kim?
Dojechaliśmy na parking docelowy. Tak, na końcu świata, gdzie diabeł mówi dobranoc i droga kończy się, był mini parking, zapewne do zawracania, jeśli ktoś nie chciał zatracić duszy w tym miejscu. No dobrze, nie będę straszyć, jeśli ktoś przypadkiem zapuścił się tak daleko.
Okazuje się, że postawili tam zakaz rozbijania namiotów, i pewnie , choć z duszą na śpiącym ramieniu byśmy tam zostali, ale stał samochód służb technicznych. Co prawda opuszczony, jakby ich jakieś licho stamtąd porwało, ale świadomie trudno nam było dość kosztowny grzech popełnić /gdyby jednak wrócili/.
Robimy zwrotkę i wracamy, poczwórnie wytężamy wzrok w wypatrzeniu miejsca na nocleg. Choć ciągle jest jasno, nie zapominajmy, że już prawie dwudziesta trzecia i zmęczenie całodzienną podróżą robi swoje. W końcu, udało się! Wszak zakaz dotyczył tylko parkingu. Niewielka mijanka, ot, taka na samochód i dwa namioty. tak sobie myślę, że znowuż mi się kręgosłup wyprostuje 😉 Dzieci pomogły rozbić namiot, a w zasadzie to ja im, trzymając jedynie pokrowce na poszczególne elementy…

Miejsce… można powiedzieć, że przerażające w pewien sposób, a jednocześnie magiczne. Przede mną wiła się droga, lekko w dół, na końcu której zachodzące /niemal o północy/ słońce oświetlało szczyty gór ukazując miejscami soczystość zieleni. Ale to było tam, daleko, niedostępne. Wokół piętrzyły się skały wysokie na jakieś osiemset, dziewięćset metrów. Po naszej stronie, w górze dudnił wodospad obfity po nocnych deszczach. Spadał z hukiem roztrzaskując swoje wody o zbocze. Był tuż obok, niemal na wyciągnięcie ręki, i ta woda, która rwała przed siebie bez opamiętania po głazach, na oślep, w dół, po jednej i drugiej stronie drogi.
Spojrzałam wyżej, za siebie. Zza czarnego granitu, w dół, spełzała niemal czarna mgła, jak w jakimś horrorze, jakby jakieś zło z tych gór spaść miało na nas i przydusić… Zatrzymywała się jednak, coś ją do góry wyrzucało, zawracała, kłębiła się, wiła jakby w konwulsjach jakiś, ale niżej nie zeszła. Może to były dwa światy, a może zaświaty?
Poszłam na spacer, by jeszcze przed snem zaliczyć toaletę. Znalazłam przestrzeń między drzewami, techniczny domek i coś w rodzaju mini tamy, barykady ułożonej z dużych głazów, która nie pozwalała się rozlać górskiemu potokowi wypływającemu spod wodospadu na drogę. Kusiło by podejść dalej, ale kamienie mokre, nierówne, mchem naleciałe, można było skręcić nogę i problem by był..
Wróciłam, weszłam do namiotu by się przebrać w getry i cienką bluzę z długim rękawem. Syn postanowił spać w aucie, korzyść dla mnie, więcej miejsca w namiocie. Starsza dwójka miała swoje miejsce do spania. Zamknęłam oczy i przez powieki czułam rozlewającą się wokoło jasność, a szum wody był niczym werble na wojnie.
I jak tu spać? Może zacznę liczyć barany przeskakujące z jednego brzegu górskiego potoku na drugi…