Bilard dusz – Notatnik_Recenzentki

„Bilard dusz” to książka, która nie prowadzi czytelnika za rękę. Ona raczej stawia go przy stole, podaje kij i każe zadać sobie pytanie: które uderzenie było tym pierwszym, po którym wszystko zaczęło się rozpadać? To opowieść o stracie, ale też o bolesnym procesie docierania do prawdy o sobie bez filtrów, bez usprawiedliwień, bez bezpiecznych półśrodków.

Czytając, miałam wrażenie, że każdy rozdział jest kolejną partią bilardu, w której stawką nie jest wygrana, ale świadomość. Bohaterowie zderzają się ze sobą i z własnymi wyborami, a każde spotkanie, każda decyzja zostawia ślad czasem ledwo widoczny, a czasem rozbijający całą konstrukcję życia. Tu nic nie dzieje się przypadkiem. Nawet cisza ma znaczenie.

Ta książka bardzo mocno gra na emocjach, ale robi to subtelnie. Nie epatuje dramatem, tylko pozwala mu narastać, sączyć się między wersami. Najbardziej poruszyło mnie to, jak autorka pokazuje momenty graniczne chwile, w których bohaterowie tracą grunt pod nogami i dopiero wtedy zaczynają zadawać sobie pytania, których wcześniej unikali. Bo czasem naprawdę trzeba stracić wszystko, żeby w końcu przestać udawać przed samym sobą.

„Bilard dusz” to także opowieść o konsekwencjach. O tym, że niektóre ruchy przy stole życia mają długie echo. I że nawet jeśli wydaje nam się, że panujemy nad sytuacją, jedna niepozorna decyzja potrafi zmienić cały układ sił. Ta metaforyka działa tu zaskakująco mocno i zostaje w głowie długo po zamknięciu książki.