Opinia o „Lustrzana Seria” – Tomasz P.

Jestem ABSOLUTNIE zdewastowany twoim dziełem. Czytałem i dochodziłem do granicy własnych lęków. Niektórzy bowiem nie mają po latach naprawiania, zbyt wielu rzeczy nie na gwarancji, ale mają lęki, że każde dzieło ludzkiej ręki ma tę naturę, że może się zepsuć. Przyjdzie jakaś czarna dziura i się spierfasoli. Także muszę to raz jeszcze przeczytać.

Każdy Twój tom ma inne spektrum, inne… innych obszarów dotyka i wzburza. Jeśli kiedyś pisałem Ci, że czytelnik szuka w prozie siebie, takim jaki naprawdę jest, lub takiego jakim jego „ja” chciałoby być, tak teraz się zastanawiam… czy nie jest to jednak triada. Jakie moje JA jest, jakim chciałoby być, ale też… jakim się OBAWIA BYĆ. 

Onegdaj, czytałem (wybacz dygresję, ale dygresja, to moje drugie ja), totalnie wszystko o totalnym złu made by pan z wąsikiem… Skończyłem z tym odkąd mam brzdące w domu. Zbyt wiele myśli, są zbyt podobne do tych, po których zostały tylko buciki. (Wstrząsające świadectwo). Co będzie jeśli się powtórzy… brrrr.Nieważne. Taka dygresja, ale oddaje ducha człowieka (40 l.) w szczęśliwości bytu.

Przechodząc do kultury masowej, na moją żonę gderam, gdy ogląda smutne filmy. Dla mnie liczy się od dziecka obraz „JA” śmiesznego. Nie cukierkowego niczym, życie celebrytów, ale takiego ” NIE-JA”, spotykającego na swojej drodze… choćby skrybę (vide: „monolog skryby w YouTube”).

Także – dotykasz lęków, ale tak refleksyjnie, bez makabry. Piękne.Wracając do książki, muszę ją jeszcze raz z czytać. Być na bieżąco z wrażeniami, gdy się z nimi dzielę. To już trudniejsza lektura. Każdy tom bowiem inny charakter. Powoli, niezauważalnie dla odbiorcy przenosisz akcent z sci-fi do ludzkiego losu. Taki pewnie był Twój zamysł. Brawo.